be prepared for... baby season!

Ja, alles stond de afgelopen dagen in het teken van het voorbereiden op baby-season, met vooral de focus op eekhoorns omdat dat de eerste baby's zijn die binnenkomen. Zo was er vrijdag een les in baby-eekhoorns voeden, heb ik een heel manual over eekhoorns in mijn hoofd gestampt en was er een eekhoorn quiz. Aan voorbereidng dus geen gebrek, en er komen ook al meer baby's binnen. Vandaag werdfen 5 piepkleine eekhoorntjes binnengebracht (schattig), die helaas te jong waren om zonder hun mama te overleven. Net op het moment dat men ze wilden laten inslapen werd de eekhoorn-mama binnengebracht. Dat was een hereniging op het nippertje!

Naast al de baby hectiek gaat het gewone leven, met de gewone werkzaamheden, natuurlijk ook door. Dit betekent kooien scrubben, een heleboel verven en nog meer schoonmaken. Naast deze dagelijkse klusjes heb ik ook wat nieuwe 'skills' geleerd: tuinieren, sloten vervangen en riolen ontstoppen. Dat laatste was het geval bij een wasberen wc, waarbij ik de gelukkige was die met haar hand in de afvoerbuis mocht om zoveel mogelijk viezigheid eruit te halen terwijl ik probeerde om vooral niet te denken aan waar ik precies met mijn arm in zat.

Als laatste dan de ontspannende dingen die ik heb beleefd. Vrijdag ben ik samen met Halee, een Amerikaans meisje, heerlijk gaan picknicken in het zonnetje. Nadat ik 's avonds final destination had gekeken moest natuurlijk weer de stroom uitvallen in heel Langley; gelukkig was er hier een generator aanwezig. Gister avond ben ik met (bijna) alle interns naar de film the Hunger Games gegaan (voor de mensen die twijfelen: ga de film kijken!), wat erg gezellig was. En op mijn vrije dag vandaag besloten Linda, Soili en ik om sportief te doen en een rondje te gaan hardlopen. Ik dank Nederland dat ze geen heuvels heeft. Voor iedereen die dit leest: geniet nog maar van het mooie weer in Nederland, in Canada in mijn grote vriend regen alweer verschenen...

Canadian Life

Helaas begin ik deze nieuwe blog met slecht nieuws: Lotje is overleden. Zaterdag 17 maart rond 16.00 uur om precies te zijn. Ze had al een dag diarree (waardoor ik er 's nachts uit mocht om haar te verschonen), en daar kreeg ze ook medicijnen voor. Toen Linda en ik haar een nieuwe dosis wilden geven vonden we haar dood in haar kooi. Het was een beetje een schok; niemand had dit verwacht. Men was zelfs al naar een plek aan het zoeken waar ze vrijgelaten kon worden omdat het zo goed met haar ging! De dag na haar dood vond er een autopsie plaats die ik heb bijgewoond. Zolang ik niet door mijn neus ademde waren alle ingewanden best boeiend om te zien. Er is geen doodsoorzaak gevonden, wel wat rare verkleuringen op haar darmen. Onze supervisor denkt dat ze is gestorven door de diarree, wat een koliek-achtig effect op haar had.

Nu dan de leukere dingen! Ik heb veel van het Canadese leven gezien. Zo ben ik met Linda naar de grens met Amerika gelopen (ongeveer 20 minuten lopen). Het was niet zo spectaculair als ik verwacht had; er was alleen een paal te zien met aan de ene kant Canada en aan de andere kant United States of America. Ook heb ik geassisteerd bij het vangen van een wasbeer. Hij was half dood dus een echt spannend was het niet, maar het blijft toch een eerste vangst. Gisteren zijn Linda en ik naar Langley gegaan, en omdat we een beetje verdwaald waren hebben we heel veel hiervan gezien! Uiteindelijk kwamen we toch waar we wilden: de grote winkels als London Drug en Walmart die echt álles verkopen (een drogist, supermarkt, speelgoedwinkel, kledingwinkel en boekhandel in 1 - er zat zelfs een Mc in de walmart). Toen we terug wilden naar Critter Care kon niemand ons helaas ophalen omdat er een stinkdier gevangen werd, waardoor we genoodzaakt waren een taxi te bellen. Weer een avontuur op zich: de taxichauffeur sprak slechter engels dan wij, dus 30 minuten lang heb ik me afgevraagd of we wel de goede kant op gingen (ik herkende helemaal niks) terwijl ik de teller met geld zag lopen. Gelukkig kwamen we uiteindelijk op het goede adres uit.

De dieren hier maken het werk echt de moeite waard. Als je een wasbeertje in zijn ogen kijkt... en hij je vervolgens probeert te bijten (maar ze blijven schattig)! Vanochtend had ik weer het genoegen om voor kooi 1 (de horrorkooi) te zorgen. Toen ik ze ontbijt bracht greep 1 wasbeer mijn staart en wilde niet meer loslaten; vervolgens gingen ze in mijn emmer met water zitten die ik nodig had om hun potty te verversen en als laatste stalen ze het putje. Een warm welkom dus, maar alle schrammen die ze me bezorgen vergeet ik bij het zien van een wasbeer die van een glijbaan gaat. Een vertederend gezicht. Ook zijn de eerste baby's binnengekomen, 2 eekhoorntjes. Ik vond ze een beetje op naakte garnalen met dichte ogen lijken en zag er nog geen eekhoorn in. Het babyseizoen is dus officieel geopend, laat de slapeloze nachten maar komen!

Verder bestaan mijn dagen vooral uit spierballenkweken en schoonmaken. Vandaag heb ik weer de hele dag geverfd (gelukkig wel in een heerlijk zonnetje), en de dagen ervoor veel hout gesjouwd, gezaagd en dingen gesorteerd. In de avond kijk ik vaak met andere interns tv of zitten we gewoon gezellig in onze kelder. Iedereen leest hier veel, waar ik wel blij mee ben. Het is een raar gevoel om te beseffen dat ik al op 1/3 van mijn critter care tijdben en op 1/5 van mijn totale Canada trip... Ik hoor ook veel verhalen van andere interns over andere steden in Canada (Calgary schijnt niet de moeite waard te zijn), dus mijn rondreis begint zich al een beetje te vormen in mijn hoofd. Ik heb ook nog de uitdaging gekregen om het eekhoorn-handboek uit mijn hoofd te leren als voorbereiding op het baby-seizoen, ik ben benieuwd of mijn hersens nog werken!

(will be continued soon...)

Time flies

Alweer een nieuwe week (die vooral in het teken van onze bever stond) voorbij, het gaat echt snel hier! Naast het gebruikelijke kooien schoonmaken, met de wasbeertjes worstelen en hun potty's verschonen heb ik ook weer veel geklust. Zo heb ik geprimed (primer is een soort van grondverf), deuren geschuurd zodat ze niet meer klemmen, spullen verhuisd en verf van de vloer geschrobt. Dit ging natuurlijk niet allemaal vlekkeloos. Met het primen moest het plafond ook gedaan worden en natuurlijk kreeg ik daarbij niet alleen een aanzienlijke hoeveel verf op mijn kleren maar ook in mijn haar. Toen linda en mij verteld werd dat 2 deuren klemden zaten we eerst aan de verkeerde deuren de rammelen en kwamen tot de conclusie dat ze niet klemden en al gedaan moesten zijn. Gelukkig werden we later op de goede deuren gewezen. Verder de dagelijkse onhandigheden: jezelf natspuiten met de tuinslang (gebeurd nog elke dag), voer omgooien op de stenen, vuilniszakken die scheuren als ze weggegooid moeten worden. Heel vaak hoop ik dat mensen me op dit moment niet zien omdat genante situaties zich vaak voordoen.

Naast de ondertussen al 'gewone' klusjes was het ook een leerzame week. Vrijdag moest ik met de bever naar de dierenarts wegens een te dikke buik. Toen ik de bever uit de kennel tilde werd ik helemaal onder geplast, maar ondanks dat hield ik dapper vol en kreeg de bever heelhuids op de tafel. Er werd een röntgenfoto van haar buik gemaakt, en daarbij moest ik in een loden jas assisteren (wat betekent: de bever vasthouden). Gelukkig bleek er alleen veel gas in de buik te zitten. Ook kwamen we erachter dat de bever een meisje is, terwijl we altijd dachten dat het een jongen was! Bij bevers zitten hun geslachtsorganen namelijk in hun lichaam, vandaar dat het op de röntgenfoto wel te zien was. We hebben onze vrouwelijke bever ook een naam gegeven: lotje. Erg grappig omdat niemand behalve de nederlanders het uit kan spreken; beter dan latje wordt het niet. Naast het bezoek aan de dierenarts hebben alle interns gister nog een les gehad over hoe een dier bij aankomst te onderzoeken, en daarna de critter care video gekeken. Heel mooi om alle vrijlatingen van de beter gemaakte dieren te zien.

Verder is de bever Lotje echt een schatje. Linda en ik moesten vaak haar buikje masseren, en daarbij maakt ze van die babyhuil geluidjes. Verder is ze totaal niet aggressief en heel leuk om naar te kijken (vooral als ze zichzelf wast). Ze kost wel veel tijd (we doen veel bever checks: temperatuur meten om te kijken of ze terug haar warme hok in moet), maar dat is ze zeker waard! Vandaag had ze trouwens wel iemand gebeten die haar medicijnen gaf, maar volgens mij was het meer een schamp langs haar tand want als een bever echt wil bijten heb je geen vingers meer.

Op onze vrije zaterdag zijn Linda en ik naar het winkelcentrum Willowbrook gegaan. Het was groot (we zijn een paar keer een soort van verdwaald), en ik heb mijn ogen uitgekenen. Er zijn wel hele andere winkels dan in Nederland, maar uiteindelijk vonden we een paar leuke. Ik heb kleren en een voedselvoorraad gekocht, maar het meest blij ben ik met mijn 4 nieuwe (engelse) boeken. We liepen wel tegen een probleem aan: we kunnen niet pinnen. Canada is namelijk het enige land met een ING probleem en niemand weet waarom. Gelukkig hebben we onze creditcard nog! Gisteren ben ik met een paar andere interns naar de bioscoop geweest, wat een enorm gebouw was. Ik koos voor de film the artist omdat het een stomme film was en ik dus geen probleem zou krijgen met het vele engels zonder ondertiteling (goede keus; ik begreep alles)! Het was mijn eerste zwart-wit + stomme film, wat in het begin een beetje wennen was, maar uiteindelijk vond ik het een hele goede film Ik durfde alleen mijn popcorn niet te eten omdat het zo stil was.

Dan last but not least: mijn horrorkooi avontuur. Gisteren moest ik cage 1 schoonmaken, met daarin 7 monsterlijke puberende wasberen. Toen ik ze buiten op wilde sluiten (er ging eerst een hele achtervolging met bezem aan vooraf om ze naar buiten te krijgen) door het deurtje dicht te doen, beet een wasbeer in mijn hand.En toen ik even later mijn bezem die ze hadden gejat terug wilde pakken viel een wasbeer mijn laarzen aan. Echt schatjes. Om het allemaal nog erger te maken heb ik gisteren kennis gemaakt met een stinkdier. Ik kan er heel kort over zijn: het stinkt. Echt een walgelijke verotte geur zodat ik niet meer door mijn neus durfde te ademen. Lotje ruikt er fris bij. Snel weer een nieuwe update over mijn handige leven!

de trotse mama van een... bever!

Al weer bijna een week op critter care, en de tijd gaat echt heel snel. De dagen krijgen ook al een goed ritme: vroeg je bed uit, je kooi voor die dag voeren en dan mag je zelf ontbijten. Na de morning meeting begint het schoonmaken van je kooi. Dit is altijd nog een grote uitdaging, omdat je ervoor moet zorgen dat de wasbeertjes die in de kooi zitten eerst buiten worden opgesloten en daarna weer naar binnen mogen. Om het deurtje tussen het binnen- en buitenverblijf te openen moet je de kooi in waar de wasbeertjes met zn allen op jou zitten te wachten. Het is al een worsteling om de deur naar de kooi open te krijgen, waar 6 grijperige monsters aan hangen - klaar om te gaan ontsnappen. Dan moet je nog de kooi door (weer achtervolgt door die schattige beestjes die zich aan je vastklampen), het slotje open zien te krijgen en weer veilig de deur terug bereiken. Maar na een paar dagen oefening gaat dit allemaal al een stuk beter! Na de lunch volgt het onderhoudt. Ik ben zo langzamerhand al een echte klusser geworden: verven, opmeten, zagen - ik kan en doe het allemaal!

Gisteren was ik ook voor het eerst verantwoordelijk voor het koken van de kip wat de dieren gevoerd wordt. Helaas moest er 's avonds nog een extra portie gekookt worden, en nog meer helaas kreeg ik het hete kippenvet over mijn (schone goede) broek toen ik in het donker naar buiten liep om het weg te gooien. Dat was zeker weten een dieptepunt.

Mijn hoogtepunt was 2 dagen geleden: linda en ik mochten meekomen naar de verpleegkamer waar een pas gevangen bever onderzocht werd. Het was de eerste keer dat ik een bever in het echt zag.. en het werd gelijk ons diertje! Ik kan het beter dier noemen, want het is een enorm beest van wel 15 kilo. Heel eng en tegelijkertijd leuk dat we nu mogen zorgen voor een eigen dier, waar we eigenlijk bijna nika van af weten. De bever heeft 2 wonden en moet daarvan herstellen, vandaar dat hij bij care for critters is gebracht. Het eerste wat ik over een bever heb geleerd is dat ze ontzettend stinken, al is zijn kooi net verschoond. Verder ben ik nog een beetje bang voor zijn tanden (hij kan door alles heen bijten) dus daar blijf ik zo ver mogelijk van uit de buurt. We moeten de bever 's morgens voeden n verschonen, 's middags nog wat bijvoeren, rond 4 uur weer zijn kooi verschonen en eten geven en 's avonds nog 2x een bever check doen.

Zo word ik dus goed bezig gehouden de hele dag, maar gelukkig is er 's avonds genoeg tijd voor wat gezelligheid en rust. Vandaag is weer mijn vrije dag, die ik tot nu toe heb gevuld met skypen. Ik ben van plan om dalijk te gaan hardlopen, en om 4 uur krijgen linda en ik uitleg over het toedienen van medicijnen aan de bever. We mogen hem na 1 week een naam geven, en zijn al druk aan het brainstormen. Suggesties zijn altijd welkom!

aan het werk!

Zo, mijn eerste werkdagen zitten er al weer op en mijn eerste vrije dag is zelfs al aangebroken! Donderdag ging de wekker om kwart voor 8, en voor mijn eigen ontbijt moest ik eerst mijn kooi voor die dag eten geven. 6 hongerige en hyperactieve wasbeertjes zitten je dan op te wachten, zie dan maar je werk ongeschonden te doen.. Na de ochtendbespreking was het tijd om de kooi schoon te maken (te scrubben): eerst het buitenverblijf en dan het binnenverblijf. Je wordt er ontzettend vies en nat van, maar het resultaat mag er wel zijn. Ik vind de wasbeertjes zo schattig; ze hebben echt een heel lief koppie, al zijn ze een beetje vals en graaien ze naar alles wat ze kunnen pakken. Je moet dus goed opletten bij ze!

Na de lunch mocht ik voedsel sorteren en kip in zakken stoppen. Toen kwam een heel leuk klusje: ouback coyote. Een paar interns en ik gingen met een kruiwagen vol vlees het bos in (waar coyotes leven), en gooiden vlees alle kanten op. Het is een illegale manier van bijvoeren, maar we doen het om ze van ons terrein (waar heel veel lekker eten voor ze ligt) te houden. Aan het eind van de dag heb ik nog borden met eten voor de dieren klaargemaakt: kwart fruit, kwart groente, kwart kip en kwart andere proteïnen. Om 4 uur, nadat je de wasbeertjes avondeten hebt gegeven, zit de werkdag erop, mits het huishouden is gedaan. Dit is hoe elke werkdag er ongeveer uit ziet, al heb je nartuurlijk verschillende klusjes. Zo heb ik gister verhuizer gespeeld (en dat was geen succes): het tapijt in een huis moest eruit, dus alle meubels moesten worden verplaatst en al het tapijt werd eruit getrokken. Omdat ik niet zo sterk ben voelde ik me een beetje nutteloos. De was doen, wat gisteren ook mijn taak was, is een helse klus waar maar geen einde aan lijkt te komen: om half 9 's avonds was alles pas schoon.

Na het werk ga ik douchen (als het mijn dag is), eten koken, een beetje internetten, lezen en gewoon lekker relaxen. Het is gelukkig heel gezellig met al de andere interns, al is mijn engels soms wel een probleem. Ik zou graag gewoon lekker willen kletsen, maar ik moet nog over elke zin nadenken en kom gewoon soms niet op het juiste woord. Dingen letterlijk vertalen helpt ook niet; kinderboerderij is geen children farm! Ik hoop dat dat nog een stuk verbeterd en dat ik gewoon vloeiend engels spreek bij thuiskomst. Dit is zo'n beetje mijn nieuwe dagelijkse ritme en ondanks dat het vermoeiend is en ik nog niet helemaal gewend ben bevalt het me goed. Woensdag en zaterdag zijn mijn vaste vrije dagen, dus dan ik skypen vanaf (in nederland) 19.00 uur. Het weer (regenregenregen) is hier trouwens denk ik slechter dan in nederland, dus genieten jullie maar daar!

liefs vanuit langley, canada

aankomst(en)

Hi there!!

Mijn eerste verhaaltje vanuit Canada. De vlucht was laaaaang, maar het ging gelukkig allemaal goed. Helaas voelde ik me vrij beroerd, en het vliegtuigeten droeg hierhelaasniet positief aan bij (kerrie met rijst, wat meer naar karton met peper smaakte). Dus ik heb vrijwel de hele vlucht geslapen of geprobeerd te slapen en het avondeten maar over geslagen. Bij aankomst waren linda en ik allebei moe, maar het duurde nog een hele tijd voor we ons bedje in konden. We hebben een half uur bij de bagageband gewacht, toen nog een uur bij de immgratiedienst en uiteindelijk na een rit van nog eens een half uur kwamen we bij ons hostel (tijd: half 7 's morgens in Nederland). We hebben heerlijk en lang geslapen. Het hostel, hostelling inernational,was heel netjes, en het lag ook nog eens super goed gelegen op granville street.

Dinsdag zijn we eerst naar Internex gegaan om daar alle laatste informatie te krijgen over het project en Vancouver zelf. Na een skype-pauze zijn we over granville bridge gelopen, om daar naar de public market te gaan. Vanaf de brug had je een heel mooi uitzicht over vancouver, met op de achtergrond hele mooie bergen. De public market was heel bijzonder; allerlei soorten eten van de meest uiteenlopende culturen vind je daar. Na dewandeling terug hebben we nog wat van downtown vancouver gezien (library, bc stadium). En na een gezond avondmaal bij de mac omdat we allebei totaal geen honger hadden waren we al weer toe aan ons laatste hostel nachtje.

Om half 12 de volgende dag gingen we op weg naar langley met de greyhoundbus. Nadat we op critter care aankwamen kregen we daar een rondleiding. Het is best groot, met heel veel hokken maar het zit nog niet vol met dieren (dat komt pas in het baby-season vanaf april). Ze hebben hier wel veel beren (maar die mogen maar bepaalde mensen zien), een hele coole lynx genaamd Hoover, een paar wasbeertjes (die echt heel schattig zijn) en een opossum (had ik nog nooit van gehoord). De taken bestaan volgens mij grotendeels uit eten geven, schoonmaken, onderhoud en het huishouden. Gelukkig mogen we de eerste dagen met iemand meekijken, want het was echt heel veel informatie!

Er zijn ook best veel interns hier, met allerlei nationaliteiten: nederlands, schots, iers, amerikaans, belgisch, duits, nieuw-zeelands, trinidads en natuurlijk canadees. De meeste zijn hier voor hun stage of hopen na dit werk makkelijker een baan te krijgen. Ik kwam er ook achter dat het vrijwilligerswerk hier gratis is, dus waar het geld heen gaat wat ik heb betaald? Gelukkig zijn er meer mensen zo afgezet. Er zitten ook interns die hier een half jaar of een jaar blijven, daarbij vergeleken is 10 weken heel kort. Het is wel te merken dat alles hier echt volledig om de dieren draait: hun eten gaat boven ons eten enz. Verder mag je maar 1x in de 2 dagen douchen (er is trouwens maar 1 douche en 1 wc voor zo veel mensen), moet je om kwart voor 9 klaar staan en deel ik mijn kamer met 5 anderen (gelukkig is linda 1 van hen). Best veel om te verwerken allemaal en ik zal hier zeker nog enorm moeten wennen. Gelukkig zijn alle andere interns (tot nu toe) aardig en is het best gezellig met zn allen. Ik hoop maar dat het werken mee valt, maar dat krijgen jullie later te horen!

2 laatste dingetjes nog: ik mag geen foto's zonder toestemming op internet zetten dus verwacht daar niet te veel van, en voor de mensen die skypen: dat kan alleen op mijn vrije dagen (as zaterdag weer!).

lieeeeeeeeeeefs van lieke

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Lieke